تبليغاتX
شیراز shiraz
خانه | آرشیو | پست الکترونیک
٬جستجو با سرعت باورنکردنی
٬وقتی وارد این سایت شدی تا ۱'دقیقه صبر کنید تا تمام مطالب ظاهر شود.
 
 
 

      نقشه پویای شهر شیراز

      سیستم عوارض خودرو

      سیستم اصناف شیراز

      تاکسی بی سیم 133

      تور شهروندی

      راهنمای مراجعین به شهرداری

      پست الکترونیک شهرداری


 
 
صفحات وبلاگ:
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
رستوران های شیراز

 

در بالا فقط بعضی از رستوران های شیراز نامبرده شده!

بر روی ادامه ی مطلب کلیک کنید! 


ادامه مطلب
|+| نوشته شده توسط مهیار کازرونی در و ساعت  | 
 

 

شعري زيبا از استاد سخن مرحوم شهريار

اي شيراز

دیدمت دورنمای در و بام ای شیراز

سرم آمد به بر سینه، سلام ای شیراز

وامداریم سرافکنده ز خجلت در پیش

که پس انداخته‌ایم اینهمه وام ای شیراز

توسن بخت نه رام است خدا می‌داند

ورنه دانی که مرا چیست مرام ای شیراز

نکهت باغ گل و نزهت نارنجستان

از نسیمم بنوازند مشام ای شیراز

نرگسم سوی چمن خواند و سروم سوی باغ

من مردد که دهم دل به کدام ای شیراز

به قیام از بر هر گنبد سبزی سروی

چون عروسان خرامان به خیام ای شیراز

توئی آن کشور افسانه که خشت و گل تست

با من از عهد کهن پیک و پیام ای شیراز

سرورانت مگر از سرو روانت زادند

که در آفاق بلندند و به نام ای شیراز

قرن‌ها می‌رود و ذکر جمیل سعدی

همچنان مانده در افواه انام ای شیراز

خواجه بفشرد سخن را و فکندش همه پوست

تا به لب راند همه جان کلام ای شیراز

زان می لعل که خمخانه به حافظ دادی

جرعه‌ای نیز مرا ریز به جام ای شیراز

زان خرابات که بر مسند آن خواجه مقیم

گوشه‌ای نیز مرا بخش مقام ای شیراز

ترک جوشی زده‌ام نیم‌پز و نامطبوع

تب عشقی که بتابیم تمام ای شیراز

شهسوار سخنم لیک نه با آن شمشیر

که به روی تو برآید ز نیام ای شیراز

شاید از گرد و غبار سفرم نشناسی

شهریارم به در خواجه غلام ای شیراز

|+| نوشته شده توسط مهیار کازرونی در و ساعت  | 

آرامگاه حافظ (حافظيه)
آرامگاه شاعر بزرگ، خواجه شمس الدين محمد حافظ است كه در شمال شهر شيراز، پايين تر از دروازه قرآن، در خاك مصلي (يكي از قبرستان هاي معروف شيراز) قرار دارد و مساحت آن 19116 متر مربع مي باشد

65 سال پس از وفات حافظ، يعني در سال 856 ه.ق. 1452 م. شمس الدين محمد يغمايي وزير ميرزا ابوالقاسم بابر گوركاني (پسر ميرزا بايسنغر نواده شاهرخ بن تيمور) حاكم فارس، براي اولين بار عمارتي گنبدي شكل را بر فراز مقبره حافظ بنا كرد و در جلو اين عمارت، حوض بزرگي ساخت كه از آب ركن آباد پر مي شد. (شيراز شهر جاويدان، علي سامي، ص 366)

اين بنا يك بار در اوايل قرن يازدهم هجري، در زما حكومت شاه عباس كبير و ديگر بار، 350 سال پس از وفات حافظ به دستور نادرشاه افشار مرمت شد
در سال 1187 ه.ق. كريم خان زند بر مقبره حافظ، بارگاهي به سبك بناهاي خود ساخت و بر تربتش سنگي مرمرين نهاد كه امروز نيز باقي است.

 


شاهچراغ
در شيراز، در مرکز شهر مرقد حضرت احمد بن موسي معروف به شاهچراغ قرار دارد. ايشان که فرزند حضرت امام موسي کاظم (ع) و برادر حضرت امام رضا (ع) هستند در مسير حرکت به سمت طوس به شهادت مي‌رسند و بدن مطهرشان در اين مکان که در خيابان احمدي شيراز قرار دارد به خاک سپرده مي‌شود.

اين مکان از مهمترين زيارتگاه‌هاي مي باشد و بقعه مير سيد احمد فرزند امام هفتم(ع) معروف به شاهچراغ است كه نزديك مسجد نو واقع مي‌باشد. سيد مير احمد بين سالهاي 210 تا 193 هجري قمري در زمان خلافت مأمون براي ديدار برادرش حضرت امام رضا(ع) از راه فارس و شيراز عازم خراسان بود كه در شيراز او را شهيد كردند و در همين جا مدفون مي‌باشند.


 

دروازه قران
در شيراز، در نزديكي تنگ الله اكبر و در ميان كوه هاي باباكوهي و چهل مقام واقع شده است. وجه تسميه اين دروازه وجود قرآني بر بالاي طاقي مرتفع است. اين دروازه شامل يك طاق مرتفع از نوع طاق كجاوه اي در وسط دور طاق با ارتفاع كم در طرفين است. اين طاق در زمان حكومت عضدالدوله ديلمي در فارس، ساخته شد و قرآني نيز در آن جاي داده شد تا مسافرين به بركت عبور از زير آن سفر را به سلامت به پايان برند و در موقع سفر از زير قرآن بگذرند. به مرور زمان طاق شكسته و تخريب شد.


در دوره حكومت زنديه كريمخان زند (1172 – 1193) مجددا" آن را بازسازي نمود و در قسمت فوقاني آن اطاقي ساخت و دو جلد قرآن نفيس به خط ثلث و محقق، اثر سلطان ابراهيم بن شاهرخ گوركاني  را در آن اتاق جاي داد. اين قرآن ها به قرآن هفده من مشهورند. در سال 1316 كه طرح توسعه راه شمالي شيراز در دستور كار دولت قرار گرفت، اين طاق خراب شد و قرآن مذكور نيز به موزه پارس منتقل گرديد. در زمان قاجاريه كه چند زلزله شيراز را تكان داد، اين دروازه آسيب هايي ديد اما به وسيله محمد زكي خان نوري مورد بازسازي و مرمت قرار گرفت


نارنجستان قوام

يا باغ قوام از عمارات دوره قاجاريه شيراز است كه در محله بالاكفت و در قسمت شرقي انتهاي خيابان لطفعلي خان زند واقع است. احداث اين بنا توسط علي محمد خان قوام الملك 1267-1257 شروع شده و در حدود سال 1300 ه.ق. توسط ميرزا محمدرضا خان نوه قوام الملك اول و پدربزرگ قوام تكميل شده است. اين بنا يك بار توسط ابراهيم قوام مورد مرمت قرار گرفته است.

ساختمان نارنجستان در حدود 940 متر مربع در زميني به مساحت 3500 متر در دو قسمت شمالي و جنوبي بناشد، باقي مانده آن در حدود 2560 متر محوطه سازي شده. اين بنا با 3085 متر مساحت، در دوره قاجاريه به بيروني معروف بوده و با عمارت اندروني كه همان خانه زينت الملوك بوده و در طرف غرب آن بنا قرار گرفته كوچه اي فاصله داشته است كه توسط راه زيرزميني بدان راه مي يافتند.
از ويژگي هاي اين مجموعه عمود بودن محور بيروني و اندروني آن بر يكديگر است. اين عمارت بيروني به منظور انجام امور تجاري و نيز برگزاري تشريفات و جشن ها و استراحت و پذيرايي از ميهمانان ساخته شده است.



آرامگاه سعدي

سعديه: آرامگاه شاعر قرن هفتم شيخ مشرف الدين بن مصلح الدين سعدي شيرازي است كه در 4 كيلومتري شمال شرقي شيراز، در دامنه كوه فهندژ، در انتهاي خيابان بوستان و در مجاورت باغ دلگشا واقع شده است. اين مكان در ابتدا خانقاه شيخ بوده كه وي اواخر عمر خود را در آنجا مي گذرانيده و سپس در همانجا مدفون گرديده است.

براي اولين بار در قرن هفتم توسط خواجه شمس الدين محمد صاحبديواني وزير معروف آباقاخان، مقبره اي بر فراز قبر سعدي ساخته شد. در سال 998 به حكم يعقوب ذوالقدر، حكمران فارس، خانقاه شيخ ويران گرديد و اثري از آن باقب نماند. تا اين كه در سال 1187 ه.ق. به دستور كريمخان زند، عمارتي ملوكانه از گچ و آجر بر فراز مزار شيخ بنا شد كه شامل 2 طبقه مي شد. طبقه زيرين داراي راهروي بود كه پلكان طبقه دوم از آنجا شروع مي شد. در دو طرف راهرو دو اطاق كرسي دار ساخته شده بود. در اطاقي كه سمت شرق راهرو بود، قبر سعدي قرار داشت و معجري چوبين آن را احاطه كره بود. قسمت غربي  راهرو نيز به موازات قسمت شرقي، شامل دو اطاق مي شد، كه بعدها شوريده (فصيح الملك) شاعر نابيناي شيرازي در اطاق غربي اين قسمت مدفون شد. طبقه بالاي ساختمان نيز همانند طبقه زيرين بود، با اين تفاوت كه بر روي اطاق شرقي كه قبر سعدي در آنجا بود، به احترام شيخ اطاقي ساخته نشده بود و سقف آن به اندازه دو طبقه ارتفاع داشت


ارگ کريمخاني

ارگ کريمخاني قصر سلطنتي و اندروني كريم خان زند (م. 1193) حاكم شيراز بوده است كه در سال 1180 ه.ق به دستور وي ساخته شد و در حال حاضر در شمال شرقي شيراز، در حوالي ميدان شهدا واقع شده است.
كريم خان زند براي ساختن قصر خود ماهرترين سنگ تراشان، معماران و هنرمندان آن عصر را به شيراز دعوت كرد و بهترين نوع مصالح را از شهرها و كشورهاي مختلف خريداري نمود و در اختيار كارگران قرار داد. در مدت زمان كوتاهي بناي ارگ ساخته شد.

ميدان كريم خاني به عنوان تأسيسات و ارسن شهري شامل سه بخش مي شد:
1. بخش سياسي كه شامل عمارت كلاه فرنگي و ديوانخانه بود.
2. بخش اقتصادي كه شامل بازار وكيل مي شد.
3. بخش نظامي كه شامل ميدان مشق مي شد. 
در اين ميدان، ارگ به عنوان خانه پادشاه و هسته اصلي ميدان عمل مي كرد. درساختن ارگ، معماري نظامي و معماري مسكوني هر دو با هم به كار رفته است چرا كه ارگ خانه پادشاه مي بود و بايد از ضريب امنيتي بالايي برخوردار باشد. بنابراين ديواره هاي بيروني  كه همانند ديوارهاي يك قلعه نظامي است، بسيار مرتفع است.ديواره بنا در پايين 3 متر ضخامت دارد و به صورت مخروط ناقص بالا رفته و ضخامت آن در بالا به 2.8 متر مي رسد. و در قسمت بالا ديواركي جانپناه دارد كه محل استقرار سربازان بوده، تيركش هايي نيز در اين ديوار تعبيه شده كه برخي كوچك هستند و حالت مورب دارند كه محل قرار دادن تفنگ و اسلحه بوده و ديگر سوراخ هاي بزرگتري كه براي راندن دشمن بوده است. هشتي ورودي آن فضاي بزرگي است كه يك در به باره بند (اصطبل) داشته و در حال حاضر مكان فروش بليط است و در مقابل دري دارد كه به پشت بام مي رفته. همچنين در داخل هشتي چند طاق نما براي نشستن وجود دارد. هشتي ارگ نسبت به هشتي ديگر خانه ها تزيينات كمتري دارد. در قسمت باره بند اتاق هايي مخصوص سر مهتر وجود داشته كه هم اينك ويران شده است. اين مكان در زمان پهلوي به عنوان زندان زنان مورد استفاده قرار گرفت، در وسط آن ساختماني احداث شده بود كه به هنگام مرمت ويران شد.


تخت جمشيد

تخت جمشيد را همان گونه كه داريوش در كتيبه اي به آن اشاره كرده است، مي توان نوعي دژ يا ارگ حكومتي دانست كه جايگاهي براي اداره كشور و برگزاري مراسم رسمي و مذهبي و پذيرايي هاي مهم و باشكوه و تجمع هاي حكومتي و اقامتگاه پادشاه و نزديكان او بود. چنين دژ يا فضايي مانند دژهاي دوران اسلامي كه از برخي از آنها اطلاعات بيشتري در دست است، عرصه هاي گوناگون، اما كمابيش معين و مشخصي داشت.

در نزديكي ارگ پارسه يا تخت جمشيد، يك يا چند سكونتگاه بزرگ وجود داشت كه محل زندگي گروه هاي متوسط مردم، كاركنان عادي كاخ ها، گروه هايي از كشاورزان و پيشه وران بود. در برخي لوحه هاي به دست آمده از تخت جمشيد به سكونت گاه هاي واقع در نزديكي تخت جمشيد اشاره شده است، اما هنوز از آنها آثار قابل ملاحظه اي يافت نشده است، زيرا بناهاي آنها با مصالح معمولي و كم دوام ساخته شده بود.


باغ عفيف آباد

باغ عفيف آباد كه آن را باغ گلشن نيز مي نامند در مغرب شيراز و در جنوب خيابان قصرالدشت و در انتهاي خيابان عفيف آباد واقع است. اين باغ يكي از قديمي ترين و زيباترين باغ هاي شيراز است. مساحت باغ حدود 127 هزار متر مربع است. اين باغ در دوره صفويه از جمله باغ هاي آباد شيراز و مقر پادشاهان وقت بوده است.

سازنده عمارت فعلي باغ با 17000 متر مربع زيربنا، ميرزا علي محمدخان قوام الملك دوم مي باشد كه در سال 284 ه.ق. آن را احداث نموده و قنات "ليمك" را كه در 15 كيلومتري باغ و در محل قصر قمشه بود براي مشروب نمودن باغ خريداري كرد. اين باغ سرانجام به يكي از وارثين قوام به نام عفيفه رسيد و بدين نام نيز شهرت يافت.



باغ ارم

در شمال غربي شيراز و در انتهاي خيابان ارم و در تقاطع بلوار شرقي - غربي باغ ارم و بلوار شمالي - جنوبي جام جم و آسياب سه تايي، باغ ارم قرار گرفته است. اين باغ به مناسبت عمارت و باغ بزرگي كه در گذشته توسط شدادبن عاد پادشاه عربستان به رقابت با بهشت ساخته شده و ارم ناميده شده بود، به باغ ارم مشهور گرديده است.
تاريخ ساخت اين باغ را به دروه سلجوقيان نسبت داده اند چرا كه در آن زمان، باغ تخت و چند باغ ديگر توسط اتابك قراجه حكمران فارس - كه از سوي سنجر شاه سلجوقي به حكومت فارس منصوب شده بود، احداث شد و احتمال ايجاد اين باغ به درخواست وي و در آن زمان، زياد است. همچنين احتمال مي رود كه اين باغ در زمان كريم خان زند مرمت شده باشد.


مسجد نصير الملک

از مساجد شيراز است كه در محله گودعربان و خيابان لطفعليخان زند واقع شده است. اين مسجد كه از بناهاي دوران قاجار است در سال 1293 تا 1305 توسط حسنعلي نصيرالمك ساخته شد. و اندكي تأثير پذيرفته از معماري عثماني است.
در ورودي آن رو به شمال مسجد قرار گرفته و در طاق نمايي بزرگ واقع شده است. از راه طاق نما و اطراف آن، از سنگ گندمك است و در سقف طاق نيز مقرنس كاري به وسيله كاشي هاي هفت رنگ انجام شده است. در ورودي آن دو لنگه بزرگ چوبي است و بر سردر آن نيز كتيبه اي به خط نستعليق بر روي سنگ مرمر نگاشته شده است.


مسجد جامع عتيق

مسجد جامع عتيق يا مسجد جمعه يا مسجد جامع يا مسجد آدينه، از كهن ترين مساجد قديمي شيراز است كه در مشرق شاهچراغ قرار دارد.
اين مسجد دو ايواني در سال 281 ه.ق. به دستور عمروليث صفاري ساخته شد. ساختمان مسجد كه اولين هسته تاريخي شهر شيراز است مشتمل بر بنايی مرتفع است كه داراي چندين حجره و شبستان است و برخي قسمت هاي آن دوطبقه مي باشد. اين مسجد داراي 6 درب ورودي و خروجي بوده است. يك درب در ضلع شمالي، يك درب در ضلع جنوبي، دو درب در ضلع غربي و دو درب در ضلع شرقي.
درب ورودي ضلع شمالي به دوازده امام معروف است و كتيبه اي بر فراز آن قرار گرفته است كه در دوره صفوي و در سال    ( 1031 ه.ق. ) به خط علي جوهري نگاشته شده است اين كتيبه تاريخ مرمت مسجد را در سال مذكور بيان مي نمايد.


مسجد وکيل

مسجد وكيل يا جامع وكيل از آثار دوره زنديه در شيراز است. اين مسجد با 11 هزار متر مربع مساحت، 8660 متر زيربنا، 120 متر طول و 80 متر عرض در سال 1187 ه.ق. توسط كريم خان زند در محله درب شاهزاده، خيابان طالقاني فعلي و در حد فاصل حمام وكيل و بازار وكيل ساخته شده است.
در دو لنگه ورودي مسجد با 8 متر ارتفاع و 3 متر پهنا در هر لنگه، در ضلع شمالي مسجد قرار گرفته است. و در كنار آن نيز ورودي در بازار شمشيرگرها وجود دارد.
بر فراز سر در مسجد كتيبه اي كاشي كاري شده قرار دارد كه با خط نسخ آيات قرآني بر روي آن نگاشته شده است. در پايان نيز تاريخ 1306 ه. قيد گرديده است. بر فراز آن نيز در ميان فضايي كاشي كاري شده، كتيبه اي قرار دارد كه نام فتحعلي شاه و حسين علي ميرزا با خط ثلث و آب طلاكاري شده بر روي آن نگاشته شده است.

|+| نوشته شده توسط مهیار کازرونی در و ساعت  | 
شعراي فارس

 

استان فارس و شهر شيراز تعداد بسيارى از بزرگان شعراى فارسى كه آمار ايشان به صدها نفر مىرسد را در بر گرفته است كه برخى از آنها را ذكر مىكنيم: 

  1. بابا كوهى شيرازى .محمد بن عبد الله معروف به بابا كويه يا بايا كوهى شيرازى عارف مشهور و شاگرد ابى عبد الله خفيف شيرازى و ابو سعيد ابو الخير و غير اين دو ، او در سال 420 يا 422 پس از مسافرت و سياخت شهر هاى زيادى در شيراز جان سپرد و در تكيه مشهورش دفن گرديد.

  2. زكى شيرازى . عبد الله بن ابى تراب بن بهرام بن زكى استاد قاضى بيضاوى و قطب شيرازى و ابى بحاش ظهير مرغش مىباشد ، بيضاوى كرامت زنده شدن پس از مرگ را به او نسبت داده است، او در سال 677 درگذشته است.

  3. سعدى شيرازى . حكيم و عارف، مشرف بن مصلح الدين بن عبد الله شيرازى بزرگترين شاعران ايران در قرن هفتم و برجسته ترين ايشان در غزل كه مدح سلطان سعد الدين زنگى را مى گفته است و به اين سبب به سعدى متخلص گرديده است در دهه اول از اين سده به دنيا آمد و در 17 ذي الحجه 691 در شيراز وفات يافت، قبرش زيارت گاه مشهورى است و اشعار زياد و ديوان هاى متعددى دارد كه بوستان و گلستان و غير اين دو از آنها است .

  4. مجد همكر شيرازى. اصل او از يزد است و ساكن شيراز بوده است او ملك الشعراء اتابك سعد بن زنگى و نيز نديم وى بوده است و با اوبه بازى نرد مى پرداخته چرا كه در اين بازى مهارت داشته است ، سپس وزير شده و پس از آن به اصفهان رفته و صاحب ديوان جوينى را مدح كرده است ، او معاصر سعدى بوده است و در سال 695 وفات يافته است.

  5. حافظ شيرازى . نام او بسيار مشهور است و هيچ شاعر ايرانى نه قبل از وى و نه پس از او به شهرتش نرسيده است ، او خواجه شمس الدين محمد است كه حافظ شيرازى خوانده مى شود و اين به جهت حفظ قرآن است كه خودش هم در بعضى از اشعارش به آن اشاره مى كند :

نديدم خوشتر از شعر تو حافظ به قرآنى كه اندر سينه دارى

به ديوان او لسان الغيب گفته مى شود و مشهورترين ديوان هاى فارسى است حافظ ديوانش را در زمان حيات خود جمع نكرد بلكه بعضى از معاصران و مصاحبانش پس از وفات او آن را جمع كردند اين ديوان به زبانهاى متعدد ترجمه شده است و شروح زيادى دارد .

حافظ شيرازى در سال 729 هجرى در شيراز متولد شد و در حدود 792 با اختلافى كه در تواريخ هست وفات كرد ، قبر او در شيراز در مزار معروف حافظيه قرار دارد كه براى تبرك و زيارت به آنجا مى روند .

6.مشتاق شيرازى. اسم او ملا حسين قصه خوان است در شيراز متولد شد و در سال 905 وفات يافت او ديوانى هم دارد .

  1. . مكتبى شيرازى . او معلم كودكان در مسجد بردى در شيراز بوده است و تخلص خود را از شغل خود گرفته است وى قصد داشت پنجگانه اى در قبال خمسه نظامى كه ليلى و مجنون و مخزن الاسرار آن معروف است ، به نظم در آورد ،كتاب كلمات عليّه غراء كه 60 كلمه از كلمات امام على عليه السلام را به نظم در آورده است از آن اوست اين كتاب در تهران در 1500 بيت به چاپ رسيده است اين شاعر در سال 916 وفات كرده است .

8. اهلى شيرازى . او محمد، متخلص به اهلى عارف و شاعر، متوفى در شيراز به سال 942 است كليات اهلى از آن اوست كه بخشى از آن به نام خرد نامه اهلى در كتابخانه مجلس موجود است .

9. امرى شيرازى . اسم او قاسم و تخلص وى امرى يا اميرى است او درعلم اعداد و رموز نقاط تبحر داشته است، از جانب دشمنانش به كفر و زندقه متهم گشت و شاه طهماسب چشم او را در سال 973 در آورد و در شيراز به دست عوام در سال 999 به قتل رسيد.

10. شعله شيرازى . اسم او اغو پور خان فرزند امام قلى خان جاكم فارس فرزند الل وردى خان افشار است ، همزمان با كشته شدن پدرش امام قلى خان چشم او به دست شاه صفى در 1043 در آورده شد.

11. رضا شيرازى . اسم او حكيم شاه رضا شيرازى است وى از فضلا و حكما است او ديوانى به نام حكيم شاه رضا دارد در عصر سلطان اكبر پادشاه به هند سفر كرده و در همانجا هم وفات يافته است .

12. سكوت شيرازى . او در اصفهان نزد نور على شاه و مشتاق على شاه تلمذ كرده است آنگاه به وطن خود شيراز بازگشته و حسين على ميرزا فرمانفرما قصد داشت براى خوشنودى عوام او را به قتل برساند اما وى با حلم و سكوت خود از مهلكه نجات يافت ، او در سال 1239 وفات كرد و به جاى خود حاج محمد حسين را باقى گذارد او در شاه چراغ مدفون گرديد و وصال شيرازى هم در مرگ او رثاء گفت .

13. منظور شيرازى . اسم او محمد ابراهيم دنبلى است از نديمان سلطان فتحعليشاه است و در سال 1254 وفات كرده او ديوانى هم دارد.

14. سياف شيرازى. نام او حاج على اصغر از فرقه صوفيه است كه درسال 1262 وفات يافته است از او منظومه گنج الاسراردر پنج جلد در كتابخانه رضوى موجود است و نيز يك مثنوى به نام جنان وصال در هفت جلد از آن اوست .

15. بسمل شيرازى . او ميرزا على اكبر نواب شيرازى است كه در شعر خود ملقب به بسمل است وى درسال 1187 متولد و 1263 در شيراز متوفى شده است او شاگرد حاج محمد حسن قزوينى ساكن شيراز و صاحب كتاب رياض الشهاده است او در شعر اضافه اى به ديوان او كتاب اندرزنامه منظوم و نيز تاليفاتى در علوم ديگر دارد.

16. بيدل شيرازى . او حاج ميرزا رحيم فرزند محمد طبيب اصفهانى است كه به دستور كريم خان زند به شيراز آمد بنابراين بيدل در آنجا متولد شد ، اجداد او اطباء دربار صفوى بودند او به فخر الدوله ملقب شده وطبيب دربار فتحعليشاه بوده است و بعد از مرگ او و جلوس محمد شاه به حج رفت و بازگشت و در قم وفات يافت.

17. وصال شيرازى . ميرزا محمد شفيع فرزند محمد اسماعيل شيرازى متخلص به وصال ، شاعر مشهور به ميرزا كوچك در 1197 متولد و در سال 1268 وفات يافته است ابتدا تخلص او مهجور بوده و سپس مرشد او عارف سيد ابو القاسم (سكوت ) آن را به وصال تغيير داده است ديوان وصال و بزم وصال كه فارسى و در غالب مثنوى است از اوست ديوان او در شش هزار بيت در مرثيه است .

18. حجاب شيرازى . او فتحعلى فرزند جعفر شاعر و خطاط شيرازى است وى در شيراز در سال 1269 وفات كرده و در شاه چراغ مدفون گرديده است او ديوان شعرى دارد و نمونه اى از خط خوب او به صورت دو كتاب ( سبحْة الابرار ) و ( اللوايح) باقى است .

19. حكيم شيرازى . او ميرزا محمود فرزند وصال شيرازى است كه متخلص به حكيم است او شاعرى خوشنويس بوده و در سال 1234 متولد و در 1274 وفات يافته ، از او ديوان شعرى باقى است.

20. داورى شيرازى . اسم او محمد است و فرزند سوم ميرزا كوچك وصال شيرازى است در 1238 متولد و در 1284 وفات كرده است ديوان داورى شيرازى از آن اوست .

21. سامانى شيرازى . اسم او محمد حسن فرزند حبيب الله معروف به حكيم قاانى است در شيراز متولد گرديد و به همراه پدرش ساكن تهران شده و به تحصيل اشتغال يافت تا اينكه در فنونى چند مهارت پيدا كرد وى در سن جوانى در سال 1285 وفات كرده و ديوانى از خود به جاى گذارد .

22. توحيد شيرازى . اسم او ميرزا اسماعيل فرزند ميرزا محمد شفيع مشهور به ميرزا كوچك كه متخلص به وصال شيرازى است، مىباشد ، كه پنجمين فرزند وصال است در 1236 متولد و با مرض وبا در 1286 در حالى كه فرزندى از خود به جاى نگذاشت وفات كرد او ديوانى هم دارد ديوان او را برادرش كه متخلص به يزدانى است با زحمت بسيار جمع كرده تا به 2500 بيت رسيد.

23. محرم شيرازى . اقا ضياء الدين على محمد فرزند عالم نور الدين محمد از نوادگان شاهرخ و فرزندان صفويه است ، درسال 1265 از شيراز به عراق مسافرت كرد ، ديوان او در ده هزار بيت است .

24. مرشد شيرازى . او فرزند خواجه ميرك شيرازى است، ديوان مرشد از اوست ، برادر وى مسعود هم شاعر بوده است .

25. وقار شيرازى . ميرزا احمد فرزند وصال شيرازى متخلص به وقار است ، در 1232 متولد و در 1289 وفات يافت ، ديوان شعرى به فارسى به نام بهرام و بهروز كه در بمبيى چاپ شده است از او باقى مانده است .

26. رحمت شيرازى . او ميرزا عبد الله فرزند محمود متخلص به حكيم فرزند وصال شيرازى است ، او ديوان شعرى هم دارد .

27 . روحانى شيرازى. او ميرازا على فرزند مير عبد الوهاب يزدانى فرزند وصال شيرازى است در شيراز در سال 1257 متولد گرديد و در ادب و خط و نقاشى مهارت پيدا كرد او در سال 1288 به بمبيى سفرنمود و با نجفقلى ميرزا به سياحت آن بلاد پرداخت و آنچه ديد تحت عنوان سفرنامه نوشت ، براى بار دوم درسال 1297 به هند رفت و بازگشت ، از جمله آثار او به نظم كشيدن بينوايان ويكتور هگو و نيز گلشن وصال در حالات نزديكانش مى باشد .

28. شكيب شيرازى . اسم او مير عبد الوهاب وشاگرد ميرزا كوچك وصال است .

29. محمد صالح شيرازى . او از شيراز به اصفهان هجرت كرد در همان جا جان سپرد .

30. صبوحى شيرازى . او نانوايى شاعر بوده است .

31. ضياء شيرازى . او ميرزا قاسم فرزند محمد حسين (همدم) فرزند ميرزا على (فخر) فرزند ميرزا رحيم (بيدل) شيرازى است .

32. فرهنگ شيرازى . او ميرزا ابو القاسم فرزند ميرزا كوچك است كه متخلص به وصال مى باشد ، در سال 1242 متولد و در 1309 وفات يافته است ، او در نگارش و زيبايى خطوط هفتگانه به پدرش اقتداء كرده است ، وى شاعرى است كه به فارسى وعربى شعر دارد و به فرهنگ متخلص شده است ولادت و مرگ او در شيراز بوده است شاگرد پدر و برادرش اكبر ميرزا احمد وقار بوده است كه وى از او فن شعر و ادب را فراگرفته است ، همچنين رياضايات و علم جفر و رمل و زبان فرانسه هم درس گرفته بود ، او با صاحبان فن و شعرا معاصرش پيوند هاى مستحكمى داشته است ، آثار او عبارتند از :

  1. ترجمه البارع فى احكام النجوم ( فارسى در علم نجوم) كه ترجمه كتاب على ابن ابى الرجال شيبانى است ، و هشت جزء دارد دو جزء را با حمايت معتمد الدوله حاكم فارس تمام كرد و باقى آنرا ميرزا محمد امين موسوى خراسانى تكميل كرد .

  2. ديوانى ( فارسى ـ عربى در شعر) كه حدود ده هزار بيت دارد بعضى از قصايد او در مجمع الفصحاء و دانشمندان فارس نقل شده است .

  3. ذخر السفاهه على طب البلاهه ( سكنجبينيه ، فارسى / متفرقات ) اين كتاب نقدى است با ريشخند نسبت به كسانى كه در كتابت سخت و غامض قلم مىزنند و يا بى مناسبت از موضوعى به موضوع ديگر منتقل مىشوند ، ضمنا مسايلى در فقه و حديث و موسيقى و هندسه و عروض و جفر را هم متعرض شده است .

  4. رساله اى در خانواده وصال ( فارسى / تراجم ) اين كتاب را به درخواست ميرزا حسن فسايى مولف فارسنامه ناصرى تاليف كرده است .

  5. شرح حدايق السحر (فارسى / تراجم ) اين كتاب شرحى است براى كتاب رشيد الدين وطواط كه در سال 1297 هجرى انرا تاليف كرده است .

  6. فرهنگ فرهنگ ( فارسى ـ عربى ـ تركى / لغت ) اين كتاب معجمى است لغوى يك مقدمه و دوقسمت دارد قسمت اول داراى 31 باب در مطلق مفردات است ، و قسمت دوم 29 باب دارد و مفردات خاص را در بر گرفته است ، او در سال 1276 هجرى از اين كتاب فارغ شده است .

 

33. يزدانى شيرازى . اسم او عبد الوهاب و كوچكترين فرزندان وصال شيرازى است كه هم خطاط بوده ، هم به فنون آشنا وهم به فارسى و عربى شعر مى گفته است ، خط او بر كتيبه هاى مقبره شاه چراغ در شيراز و نيز حرم رضوى موجود است ، ديوان او در هزار و پانصد بيت است وى در 1328 وفات كرده و نزد برادرش فرهنگ به خاك سپرده شد.

34. خرم شيرازى . او ميرزا ابو الحسن شاعر و متخلص به خرم شيرازى است ، گويند كه شهر شيراز را به جهت اينكه حاكم استان فارس را هجو كرده بود ترك كرد ، و به هند رفته و در مينا بمبيى اقامت گزيده است ،نيز به عتبات مقدسه در عراق سفر كرده و قصيده اى غراء در مدح امام موسى بن جعفر عليه السلام گفته است كه سيد صدر او را به صدر الشعراء لقب داده ، وى درسال 1335 وفات كرده است .

35. شوريده شيرازى . حاج محمد تقى فرزند عباس شيرازى ملقب به فصيح الملك و مجد الشعراء در سال 1274 متولد وبه سال 1354 جان سپرده است ، ديوان او بيش از 14000 بيت دارد .

36. خاكى شيرازى . ميرزا محمد امين ملقب به خاكى شاه ، به عراقين مسافرت كرده و به عرفاء پيوسته است ، پس از اخراج استادش محب عليشاه جشتى از شيراز در صومعه اى خارج از شهر در تكيه هفتنان مى نشسته ، و در اواخر عمرش به تهران منتقل شده و در همانجا مرده است ،در آنجا شعراى ديگرى غير از او بودند كه تخلص ايشان خرم بوده است ، از آنها ميرزا محمود حمزوى است كه در 1306 در شيراز متوفى شده و در شاه چراغ مدفون گرديده است ، نيز نجفعلى شيرازى از نديمان صاحبقران ميرزا فرزند فتحعليشاه كه هر هفته غزلى مى سروده و براى سلطان مى خوانده و جايزه مى گرفته است ، مى باشند .

37. صدر الافاضل شيرازى. ميرزا لطفعلى (1268ـ1350 ) ابتدا متخلص به فانى و بعد (1294) به دانش بوده است ديوان او مشتمل بر بيش از ده هزار بيت مى باشد كه نزد نوادگان او به نام نصيرى امينى ( به جهت اينكه ايشان خود را به خواجه نصير طوسى منتسب مى كنند ) موجود است .

 

 

 

 

 

|+| نوشته شده توسط مهیار کازرونی در و ساعت  | 
ایا می دانید ۲مین دانشگاه دندانپزشکی ایران و اولین دانشگاه پزشکی ایران در شیراز است.

ایا می دانید شیراز در سال ۱۳۸۷ دارای مراکز خرید بسار زیاد می شود؟

ستاره ی فارس- خلیج فارس-زیتون-صنعت شیراز-الکترونیک شیرازو....

ایا می دانید شیراز از نظر رستوران دارای شاهکارهای بسیار مانند رستوران

گردان پارمین و رستوران لوتوس می باشد؟

آیا می دانید بزرگترین نیروگاه خورشیدی ایران در شیراز است؟

|+| نوشته شده توسط مهیار کازرونی در و ساعت  | 
در جنوب ايران تا کرانه‌هاى خليج‌فارس، سرزمينى گسترده است که از روزگار باستان، پارس (فارس) نام داشت و از آغاز دورهٔ اسلامى تا کنون، مرکز آن شيراز بوده است. اين سرزمين، از چند هزار سال پيش زيست‌گاه پررونق اقوام بومى ايران، و به ويژه ايلاميان بود و از اين قوم، آثار بسيار در گوشه و کنار فارس، به جاى مانده است. آثارى چون کورنگون مَمَسّني، نقش رستم، تخت جمشيد، تپهٔ سبز و تپهٔ ماليان (هر دو در مرودشت) و ...
سه هزار سال پيش از اين، قومى که خود را آريايى مى‌خواند، از جنوب روسيهٔ امروزى به فلات ايران سرازير و پس از درگيرى‌هاى فراوان با بوميان آن سامان، به پيروزى رسيد و براى خود سکونت‌گاه‌هايى برپا داشت. بيشتر اين آرياييان، چوپان و گله‌دار و کوچ‌نشين بودند و به صورت قبيله‌اى زندگى مى‌کردند.
دين آنان، گونه‌اى بينش توحيدى بود. آنان به خداى يگانه و بزرگى به نام اهورامزدا ايمان داشتند و نيروهاى طبيعي، مانند آب، آتش و خاک و خورشيد را داراى فره ايزدى مى‌پنداشتند و سرچشمه بدى‌ها و تاريکى‌ها را در وجود اهريمن مى‌جستند. آرياييان، قبيله‌هاى بزرگى داشتند که معروف‌تر از همه پارسيان، مادها، سکاها، بلخيان، سغديان، خوارزميان، هراتيان و پارتيان بودند. همه اين قبيله‌ها به يک زبان بزرگ، اما با لهجه‌هاى متفاوت سخن مى‌گفتند و سرزمين خود را به نام آريّا وَئيَج (ايران ويج) مى‌خواندند و بعدها که دارى حکومت شدند، ميهن‌شان را کشور ايرانيان و زبان اصليشان را اَئيريانو خششرَ مى‌خواندند. اين اصطلاح بعدها به اِئران شَتر و ايران شَهر و سرانجام ايران تبديل شد.
پارسيان، يکى از اقوام ايرانى بودند که سه هزار سال پيش، به فارس آمدند و در چند مکان، از جمله در اَنشان يا ماليان امروزى در ۴۶ کيلومترى شمال شيراز، و پاسارگاد ساکن شدند. پايتخت آنان، نخست پاسارگاد بود و بعدها به همدان انتقال يافت.
در اواخر سده هشتم پيش از ميلاد، مادها در ايران غربى نيرو گرفتند و گرد هم جمع شده، با آشوريانِ تاراج‌گر به زد و خورد پرداختند و صد سال بعد آنان را از پاى درآوردند و حکومتى بزرگ برپا داشتند که ۱۲۰ سال پايدار ماند. فرمانروايى آنان سرانجام توسط کوروش بزرگ فروپاشيد.
کوروش بزرگ فرزند کمبوجيه (پادشاه پارسيان) و شاهدختى مادى بود و با کارهاى درخشانش بزرگترين پادشاهان جهان آن روزگار را پديد آورد.
مورخان کوروش را پادشاهى دانا و مدير و مدبّر و مفسران بزرگى چون علامهٔ طباطبايي او را ذوالقرنين ناميده‌اند. کوروش پس از نزديک به ۳۰ سال فرمانروايى در جنگ با کوچ‌نشينان ماساگتى -از اقوام سکايى آسياى ميانه- کشته شد و پسرش کمبوجيه جاى او را گرفت و به مصر لشکر کشيد و آن‌جا را به فرمان خود درآورد، ولى با شورش مغان روبه‌رو شد و پيش از گرفتن کين خويش در مصر درگذشت.
آنگاه، داريوش بر تخت هخامنشى نشست و ۳۶ سال بر ايران فرمان راند. هخامنشيان نزديک به ۲۱۸ سال بر اين سرزمين حکومت کردند تا اين که اسکندر بر ايران تاخت و شاهنشاهى هخامنشى را برانداخت اما، دولتش هفت سال بيش نپاييد و آرزوهايش بر باد رفت.
اگرچه حاکمان پارس به سلطهٔ سلاطين اشکانى در روزگار قدرت آنان گردن نهادند، اما پارس هرگز جزو امپراتورى نشد. شاهان پارس قدرت خود را تا سواحل کارمانيا و سواحل عربستان بسط دادند.
از روايات مربوط به اردشير اول ساسانى چنين بر مى‌آيد که در زمان او، پارس به ممالک کوچکى تقسيم شده بود. از سکه‌هاى کشف شدهٔ آن دوران مى‌توان دريافت که در آن زمان، تمدن يونانى به کلى از پارس رخت بر بسته بود و سنت‌هاى تاريخى و اساطيرى کهن و دين زردشت استيلاى کامل داشت.
براساس شواهد، در آن زمان پارس تنها سرزمينى بود که دين زردشتى حقيقى و نوشته‌هاى مقدس در آن محفوظ مانده بود. به همين دليل، تجديد حيات آيين زردشتي، با قيام اردشير اول و کشورگشايى او از پارس آغاز شد. اردشير اوّل دودمان ساسانيان را بنياد گذاشت و دين زردشتى را در سراسر ايران مستقر کرد.
استخر که پايتخت پارس بود، در دوره ساسانى شهرى بزرگ و آباد بود. پس از بنيان‌گذارى پادشاهى ساساني، پايتخت به تيسفون منتقل شد.
ار آثار پراهيمت تاريخى پيش از اسلام در سرزمين فارس، مى‌توان از تخت‌جمشيد، پاسارگاد، نقش رستم، قصر اردشير، قلعهٔ دختر، بيشابور، قصر ابونصر، بندبهمن، قصر ساسانى در سروستان و بسيارى نمونه‌هاى ديگر ياد کرد.

مسلمانان به پيروى از ساسانيان، ايالت فارس را به پنج ولايت که هر کدام را يک کوره مى‌گفتند، تقسيم کردند. اين تقسيم‌بندى تا حملهٔ مغولان برجاى بود. پنج کورهٔ فارس عبارت بود از: کورهٔ اردشير خوره که مرکز آن شيراز بود، کورهٔ شاپور خوره که مرکز آن شهر شاپور بود، کورهٔ ارجان که مرکز آن به همين نام بود، کورهٔ استخر که مرکز ان پرس‌پليس بود و کورهٔ دارابجرد که مرکز آن دارابجرد بود.
فارسيان از آغاز عاشق خاندان نبوت و اهل بيت بودند. اولين ايرانى که در جستجوى پيامبر به سوى حجاز شتافت و به دين اسلام مشرف شد، سلمان فارسى بود که اين افتخار را يافت که خاتم پيامبران دربارهٔ او مى‌فرمايد: سلمان از اهل بيت ماست.
در زمان ضعف قدرت خلافت در قرن سوم هـ.ق، فارس به تصرف يعقوب ليث مؤسّس سلسله صفاريان درآمد. وى شيراز را تصرف کرد و برادرش عمروليث مسجد جامع بزرگى در شهر ساخت که هنوز پابرجاست. پس از آن، فارس به تصرف آل‌بوبه درآمد و عضدالدوله ديلمي بر بيشتر ايران و قسمتى از بين‌النهرين تسلط يافت. از کارهاى برجسته او ساختن بند امير بر رود کر بود.
پس از آل‌بويه، سلجوقيان بر فارس مسلط شدند. با ضعف سلاجقه، سنقرابن مودود، دودمان اتابکان فارس را تأسيس کرد. اين دودمان، در ۵۴۳ هـ.ق بر سرزمين فارس فرمانروايى يافت و آخرين فرمانرواى آن، آبش خاتون، پس از يک سال سلطنت در ۶۶۷هـ.ق به همسرى منکو تيمور، يکى از پسران هلاکوخان مغول درآمد. از آن پس سلطنت وى نامى بيش نبود و چندى نگذشت که فارس به دست امراى مغول افتاد.
در ۷۵۴ هـ.ق، امير مبازرالدين محمد پادشاه سلسله آل‌مظفر، فارس را تصرف کرد. شاهان اين دودمان تا سال ۷۹۵ هـ.ق، که امير تيمور خاندان آل‌مظفر را برانداخت بر فارس فرمانروايى داشتند.
در سال ۹۰۹ هـ.ق، فارس تخت استيلاى شاه اسماعيل صفوى درآمد. در زمان او جانشينان، فارس و مرکز آن شيراز، آبادى و رونق يافت. در اين دوران، الله‌وردى خان و پسرش امامقلى خان فرمانروايان کاردان و با تدبير فارس در زيبا ساختن و آبادانى شهر شيراز کوشيدند.
در جنگ ميان نادرشاه و افاغنه غلزايى تحت فرمان اشرف افغان، فارس رنج و ويرانى فراوانى ديد. اين جنگ با شکست افاغنه در ۱۱۴۲ هـ.ق پايان يافت.
پس از مرگ نادر، بار ديگر فارس دستخوش پريشانى شد، ولى با روى کار آمدن کريم‌خان زند صلح و آبادى به اين ناحيه بازگشت. از کاردانى و تدبير و دورانديشى کريم‌خان، آثار ارزشمندي، به ويژه در شهر شيراز به جاى مانده است.
پس از مرگ کريم‌‌خان در سال ۱۱۹۳ هـ.ق، بر سر جانشينى او ميان بازماندگانش اختلاف پديد آمد و سرانجام، لطفعلى خان زند به فرمانروايى رسيد. پس از آن، فارس در جنگ‌هاى لطفعلى خان زند و آقا محمد خان قاجار آسيب فراوان ديد و سرانجام قاجاريه حکومت يافتند. پس از وفات فتحعلى شاه در سال ۱۲۵۰ هـ.ق، پسرش حسينعلى ميرزا فرمانفرما در فارس به دعوى سلطنت برخاست، اما کارى از پيش نبرد.
فارس در دوران قاجاريه، همچنان از ايالات آباد و پراهميت کشور به شمار مى‌آمد و راه ارتباطى خليج‌فارس و مرکز به عنوان نخستين خاکريز، مورد توجه خاص استعمارگران بود. اما مردم قهرمان اين سرزمين کهن، هيچ‌‌گاه در مقاومت و مبارزه با استعمار و استبداد از پا ننشستند. نهضت تنباکو به رهبرى ميرزاى شيرازي در سال ۱۳۰۹ هـ.ق همواره الهام‌بخش مبارزات ضداستبدادى و ضداستعمارى ايران و منطقه بوده است.
پس از قاجار، اگرچه فارس نقش ارتباطى مهم خود را از دست داد، ولى به علت داشتن آثار با‌ارزش سياسى و تاريخى و آرامگاه‌هاى دانشمندان، شاعران و عرفاى بزرگى چون سعدي، حافظ، ابوعبداله، ملاصدرا، خواجو، شيخ روزبهان و بواسحاق کازرونى و ... همچنان به عنوان يکى از پرآوازه‌ترين استان‌هاى ايران با شهرتى جهانى در گستردهٔ فرهنگ و ادب و عرفان جايگاه خود را حفظ کرد. افزون بر اين حرم‌هاى مطهر شاه‌چراغ (ع)، سيد علاءالدين حسين (ع)، على بن حمزه (ه) و ... همواره فارس را در چشم عاشقان اهل بيت و شيعيان جهان گرامى داشته است.

|+| نوشته شده توسط مهیار کازرونی در و ساعت  | 
 
ام‌سلمه بيگم شاعر و نويسنده
عمان ‌نى‌ريزى شاعر و خوش‌نويس
مولانا مايلى نى‌ريزى شاعر
سيد جواد نى‌ريزى عالم حکيم
محمد کاظم نى‌ريزى طبيب
ميرزا محمدهاشم پزشک بلندپايه شيرازى که نادرشاه افشار هنگام فتح هند او را با خود به ايران آورد
ابوماهر موسى‌بن‌يوسف سيار شيرازى پزشک و حکيم
ابوالعلاء شيرازى پزشک
ابن عجيم پزشک و اخترشناس
احمدبن ابى اشعث پزشک
ابوزيد فارسى نويسندهٔ کتاب راه‌هاى دريايى بين هند و ايران
ابن مقله خوش‌نويس که شش گونهٔ جديد خط کوفى را ابداع کرد
ابراهيم و پسرش اسحاق از موسيقى‌دانان که به موصلى مشهور بودند
منصور حلاج عارف و صوفى بلند‌آوازه
ابوحيان توحيدى دانشمند فيلسوف و متکلم بنام سده چهارم و اوايل سدهٔ پنجم
شيخ کبير ابوعبدالله خفيف از بزرگترين مشايخ و عرفا
ساکت نى‌ريزى شاعر و خوشنويس
سدهٔ پنجم
مويد شيرازى از بزرگان دانش و عرفان
شيخ ابواسحاق فيروزآبادى از دانشمندان و مدرّسان
وصاف‌الحضره از اديبان و نويسندگان در زمان ايلخانان مغول
قاضى عضدالدين ايجى از دانشمندان عهد مظفرى
باباکوهى از مشايخ صوفيه
سدهٔ ششم
شيخ روزبهان از دانشمندان و عرفا
سدهٔ هفتم
مولانا نجم‌الدين محمودابن صائن‌الدين الياس شيرازى دانشمند و پزشک
سيد قطب‌الدين محمدالحسينى عارف
استاد ميرزا احمد نى‌ريزى خوش‌نويس
شعله‌ نى‌ريزى شاعر
حاج زين‌العطار از پزشکان زمان شاه شجاع‌ مظفري
حسن‌‌بن‌احمد فارسى استاد علم نحو و ادبيات
علامه قطب‌الدين شيرازى دانشمند و پزشک
سدهٔ هشتم
ابوالحسن عبدالملک ابن محمد شيرازى رياضى‌دان و اخترشناس
خواجه شيرازى اختر شناس و رئيس رصدخانه شاه جهان
استاد قوام‌الدين شيرازى معمار و کاشى‌ساز و کاشى‌کار گوهرشاد مشهد
روزبه پسر دادويه ملقب به ابن‌مقفّع اوّلين مترجم کليله و دمنه به زبان عربى
سيبويه اديب و نويسنده جامع‌ترين دستور زبان عربى که آن را قرآن‌النحو لقب داده‌اند
ابوعلى فارسى استاد علم نحو و مؤلف کتاب الحجت دربارهٔ قرائت‌هاى قرآن
|+| نوشته شده توسط مهیار کازرونی در و ساعت  | 
آیا می دانید؟

 

مجهزترین کافی شاپ ایران در شیراز است.

از نظر تولیدات غذای در ایران شیراز رتبه اول را داراست.

شیراز جزو ۶شهر بزرگ ایران است {تهران.مشهد.اصفهان.تبریز.شیراز.کرج}

تمامی کارت های الکترونیکی ایران {کارت: بانک سوخت تلفن} در شیراز تولید می شود.

۳هتل جهان ۱هتل ایران {۷ستاره}در شیراز در حال ساخت است. 

|+| نوشته شده توسط مهیار کازرونی در و ساعت  | 
نقشه ی شیراز.
|+| نوشته شده توسط مهیار کازرونی در و ساعت  | 

باغ جهان نما از كهن ترين باغهاي شيراز ميباشد و درنزديكي آرامگاه حافظ واقع شده

است در دو دوره آل مظفر و آل انجو سرسبز و بسيار آباد بوده است. باغ جهان نما در دوره صفويه نيز آباد و قابل اهميت بوده است و اما از دوره صفويه در نا امني كارآيي اين باغ از نظر آبادي ركود داشته است ، و در دوره حكومت كريم خان زند اين باغ بازسازي شده است.

عمارت فعلي باغ كه در وسط قرار گرفته در دوره كريم خان زند بنا گرديده ، اين عمارت معروف به كلاه فرنگي است كه از آجر و گچ درنهايت استكام ساخته شده و از صدمه چندين زلزله آسيبي به حصار گچ و عمارت آن نرسيده است در داخل باغ چهار خيابان از سرو هاي آزاد ساخته وتاكنون كه نزديك به صد و بيست سال ازكاشتن آنها گذشته به خرمي و تنومندي باقي است.

طرح و اسلوب اين باغ را كريم خان نظير باغ نظر در داخل داراي چهار خيابان و اطراف چهار حوض دو عدد بزرگ و دو عددكوچك ساخته است.

باغ جهان نما به مساحت 7/4 هكتار مي باشد كه 3500 مترمربع آن فضاي سبز مي باشد درختان در غالب سرو و نارنج هستند.

عمليات پاكسازي حاشيه باغچه ها از مخلوط و علفهاي هرز ، خاكبرداري كنار درختان به عمق 30 سانتي متر ، و حمل آنها به خارج از باغچه ها و تسطيح خاك با لودر و گريدر انجام گرفته.

سطح چمن كاري باغ جهان نما 29000 مترمربع مي باشد گونه هاي گياهي استفاده شده در باغ جهان نما عبارتند از :

1- سطح رز 2222 مترمربع

2- سطح نشاء كاري 2496 متر مربع

3- ابري نقره اي 993 مترمربع

4- شمشاد سبز 227 مترمربع

5- رز هفت رنگ 1500 مترمربع

فصل بهار سال 1383 : 2500 مترمربع بنفشه در رنگهاي مختلف در باغ جهان نما كشت گرديد.

فصل پائيز سال 1383 : حدود 90000 گلدان گل داوودي در رنگهاي مختلف در باغ جهان نما كشت گرديد.

فصل تابستان سال 1384 : حدود 2500 مترمربع نشاء جعفري F1، آمارانتوس،‌ اشلانتوس، اطلسي ايراني، گل ابري و سلوي در باغ جهان نما كشت گرديده است.

 

مسجدجامع عتيق-شيراز جمعه بيست و دوم تير 1386 6:51

مسجد جامع عتيق يا مسجد جمعه يا مسجد جامع يا مسجد آدينه، از كهن ترين مساجد قديمي شيراز است كه در مشرق شاهچراغ قرار دارد.

اين مسجد دو ايواني در سال 281 ه.ق. به دستور عمروليث صفاري ساخته شد. ساختمان مسجد كه اولين هسته تاريخي شهر شيراز است مشتمل بر بنايي مرتفع است كه داراي چندين حجره و شبستان است و برخي قسمت هاي آن دوطبقه مي باشد. اين مسجد داراي 6 درب ورودي و خروجي بوده است. يك درب در ضلع شمالي، يك درب در ضلع جنوبي، دو درب در ضلع غربي و دو درب در ضلع شرقي.

درب ورودي ضلع شمالي به دوازده امام معروف است و كتيبه اي بر فراز آن قرار گرفته است كه در دوره صفوي و در سال ( 1031 ه.ق. ) به خط علي جوهري نگاشته شده است اين كتيبه تاريخ مرمت مسجد را در سال مذكور بيان مي نمايد.

سر در شمالي مسجد با كاشي مقرنس كاري شده است.

صحن مسجد با مساحت 1672 متر مربع با سنگ هاي مرمر مفروش بوده و در دالان هاي ورودي مسجد چندين سنگاب وجود داشته كه هميشه پر آب بوده تا موقع ورود اشخاص به مسجد، ابتدا پاي خود را بشويند و وضو بگيرند و پس از آن وارد صحن شوند. هم اينك يكي از اين سنگاب ها كه قطر داخلي آن نزديك به يك متر است و ناحيه خارجي آن دوازده ضلعي است، هم چنين در اطراف آن نقش و نگارهايي وجود ادرد و گرداگرد آن آيات قرآني و اسلامي نگاشته شده است.

در وسط صحن مسجد، بنايي مكعب شكل از گچ و سنگ ساخته شده است كه نزديك به يك متر از سطح زمين بلندتر است و گرداگرد آن را ايواني به عرض دو متر فرا گرفته است. اين بنا كه در سال 752 ه.ق به دستور شاه شيخ ابواسحاق اينجو حاكم فارس، ساخته شده، دارالمصحف، بيت المصحف، خدايخانه و يا خداخانه خوانده مي شود و اين بدان جهت است كه در اين مكان علاوه بر قرآن هايي تاريخي به خط اميرالمؤمنين علي (ع)، امام حسن (ع)، امام صادق (ع) و چند تن از صحابه پيامبر و تابعين او نگاهداري مي شده است. محل تلاوت قرآن نيز بوده است. همچنين در اين مكان قرآني به خط عثمان خليفه سوم وجود داشته كه چندين قطره خون وي، به هنگام قتلش بر روي آن ريخته است و به همين جهت برخي اين مكان را قبر عثمان يا دفتر عثمان نيز خوانده اند.

مسجد جامع عتيق با مرور زمان و در اثر زلزله هاي متعدد در دوره هاي متعدد رو به ويراني نهاده كه تاكنون نيز چندين بار مرمت شده است. تاريخچه مرمت اين مسجد با توجه به كتيبه هاي موجود عبارت است از:

1. در سال 973 ه.ق. در زمان حكومت شاه طهماسب اول صفوي.

2. در سال 1026 ه.ق. و 1027 ه.ق. در زمان حكومت شاه عباس كبير.

3. در سال 1092 ه.ق. در زمان سلطنت شاه سليمان صفوي.

4. در سال 1318 ه.ش. از جانب اداره باستان شناسي فارس.

خدايخانه نيز پس از تخريب و از بين رفتن برخي از كتيبه هايش، از جانب اداره باستان شناسي فارس و با همياري واجد كاتب، سيد آقا بزرگ نسابه، صرافت، رحيم صميم، سيد هاشم، در سال 1326 ه.ش. كاملا" مرمت شد.

اين مسجد در ديماه 1310 با شماره 72 به ثبت تاريخي رسيده است.

 

 

آرامگاه سيبويه شنبه نهم تير 1386 1:57

در جنوب غربي شيراز، در محله سنگ سياه در قبرستان باهليه قرار دارد. وجه تسميه اين محله به سنگ سياه به دليل وجود سنگ سياه چهار گوشي است كه بر روي تربت سيبويه نصب شده است.

بناي اصلي آرامگاه كه توسط انجمن آثار ملي در سال 1353 هـ.ش. ساخته شده، تالاري است در سمت شمال به طول 8 متر و عرض 5 متر، كه شامل طاق نماهايي با كاشي هاي معرق، اثر كارگران خراساني مي شده. سقف آن به شكل رسمي هشت و معلقي كاري آراسته شده است. قبر سيبويه در وسط ساختمان قرار دارد و سنگ سياهي به طول 190 سانتي متر و عرض 70 سانتي متر و ارتفاع 35 سانتي متر بر روي آن قرار دارد. بر روي سنگ قبر نام، تاريخ ولادت و تاريخ وفات سيبويه ذكر شده است. محوطه آرامگاه چند متر است، به وسيله سنگ هايي تيشه اي مفروش شده و درون آرامگاه نيز با سنگ سياه پوشيده شده است. در محل آرامگاه سكويي قرار دارد كه با چند پله به كف حياط متصل مي شود. در سمت شرقي محوطه آرامگاه سنگ قبر سياه قديمي قرار گرفته است و در امتداد آن باغچه بزرگي قرار دارد

 

آرامگاه آبش خاتون چهارشنبه سي ام خرداد 1386 16:31

در جنوب شرقي شيراز، نزديك ميدان دفاع مقدس و جنب آتش نشاني قرار دارد و آرامگاه آبش خاتون دختر اتابك سعدبن بوبكر (658 ه.ق) بوده است.

مقبره آبش خاتون كه به نام رباط ابش نيز معروف است، بنايي سه طبقه است كه گنبدي بر روي آن قرار داشته است. بعدها اين گنبد و قسمتي از طبقه سوم مقبره فرو ريخت و اداره باستان شناسي براي حفظ آن بنا، طبقه فوقاني را خراب كرد.

اطراف مقبره با كاشي هاي معرق نفيسي تزيين شده بود كه هم اينك بخش عظيمي از آن كاشي ها از بين رفته و فقط كاشي هاي يك جبهه آن كه در پشت آن آتش نشاني بود، باقي مانده است.

بناي فعلي مقبره ساختمان آجري قديمي مربع شكلي است كه هر ضلع آن 16.75 متر و ارتفاعي در حدود 10 متر دارد.

قسمت هايي از كاشي كاري از راه داخل بنا در موزه پارس نگهداري مي شود. در بالاي بنا كتيبه هايي مشتمل بر آيات قرآني به خط ثلث و بر روي كاشي نصب شده است.

مقبره آبش خاتون در حياط بنا و در اتاقي با ميله هاي سبزرنگ قرار گرفته است.

خرابه هاي مقبره آبش خاتون در ديماه 1310 ذيل شماره 76 در فهرست آثار ملي ايران به ثبت رسيده است.

 

عكس هايي ازتخت جمشيد دوشنبه هفتم خرداد 1386 20:49

 

آستانه سيد علاءالدين حسين (ع) پنجشنبه بيست و سوم فروردين 1386 16:47

آرامگاه حضرت سيد علاءالدين حسين، فرزند امام موسي كاظم (ع) و برادر حضرت شاه چراغ (ع) معروف به حسين كوچك است كه در ميدان آستانه در جنوب شرقي شيراز و در محله بالا كفت واقع شده است.

در اواخر قرن هشتم و اوايل قرن نهم، يعني در زمان قتلغ خان حاكم فارس بناي اوليه آرامگاه سيد علاءالدين حسين ساخته شد. آرامگاه درون باغي كه به باغ قتلغ معروف بود، قرار داشت. بعد از مدتي باغ مزبور ويران گشت و قبر امام نيز ناپديد شد.

در اواسط عهد صفوي شخصي به نام ميرزا علي كه از مدينه به شيراز آمده بود، قبر امام را پيدا نمود و آن را تعمير اساسي كرد. بعد از آن خليل سلطان ذوالقدر حاكم فارس (918-926) در زمان سلطنت شاه اسماعيل صفوي به تجديد بنا و تزيين آن پرداخت و در سال 923 كار تزيين آرامگاه را به پايان رساند.

كتيبه اي كه بر بالاي حرم مطهر قرار دارد زمان اتمام تجديد بنا را در اشعاري كه ...؟ سروده است نشان مي دهد:

سال تاريخش بجو از خيرباقي والسلام ... اين بنا كز دولت سلطان خليل آمد پديد

در سال 943 و در زمان شاه طهماسب صفوي كارهاي تكميلي آرامگاه به پايان رسيد. در كتيبه ديگري كه به خط ثلث نوشته شده و در داخل حرم قرار گرفته است درباره چگونگي انجام امور تكميلي توضيحاتي داده شده است.

در سال ...؟ ميرزا ابوالحسن خان مشيرالملك گنبد آرامگاه را كه بر اثر زلزله صدمه ديده بود، مجددا" ساخت و در سال 1309 به دستور محمدرضا خان قوام الملك به آيينه كاري رواق آن پرداختند.

شوريده شيرازي در مورد آيينه كاري حرم شعري سروده است كه به خط نستعليق عالي در اطراف ضريح نوشته شده است و در بيت آخر آن زمان آيينه كاري را بيان كرده است.

روي نه افلاك از اين آيينه ها آيين گرفت منطق شوريده بهر سال تاريخش سرود

كف و ازاره هاي داخل آرامگاه از سنگ مرمر است. سقف و ديوارهاي بنا نيز آيينه كاري شده است. در سال 1329 گنبد بنا را كه چندين مرتبه بر اثر حوادث مختلف صدمه ديده بود برداشتند و در سال 1331 گنبد جديدي را با اسكلت فلزي بر روي آن نصب كردند. در حال حاضر اين گنبد با كاشي هاي معرق پوشيده شده و اطراف آن با كاشي هاي رنگين گل و بته دار مزين شده است.

مرقد امامزاده در شاه نشين شمالي در حرم مربع شكلي كه ديوارها و طاق آن آيينه كاري شده قرار گرفته است. ضريح چوبي امامزاده منبت كاري شده و بر روي آن شيشه نصب گرديده است. درب هايي براي داخل شدن به حرم وجود دارد كه هر كدام از آنها چوبي است و منبت كاري شده هستند. يك درب ديگر از طلا كه كار هنرمندان اصفهان است نيز براي حرم تهيه و نصب شده است. در اطراف اين در قصيده اي از جمال جمالي شاعر معاصر شيرازي به صورت ميناكاري نوشته شده است كه دو بيت آخر آن ماده تاريخ است:

اين دو مصرع را جمالي از ره اخلاص عنوان سال شمسي و هلالي كرد حسب الامر فالي

گشت اين باب حوايج بوسه گاه اهل عرفان (1350 ش) از كرم يزدان دري بگشاد بر ارباب ايمان(1391 ق)

د